Kompozycja - ogólnie

 Kompozycja w sztukach plastycznych to  układ elementów zestawionych ze sobą w taki sposób, aby tworzyły one harmonijną całość. Kompozycją określa się również samo dzieło, zawierające połączone ze sobą składniki.

 


Definicja kompozycji
• Łac. composito – zestawienie, łączenie
• Jednolita całość wizualna świadomie uzyskana w dziele sztuki dzięki kontrastowaniu, hamowaniu i akcentowaniu plastycznych środków wyrazu takich jak: bryły, linie, strefy waloru i barwy.
• Komponowanie jest intelektualnym czynnikiem twórczości, któremu od wieków teoretycy poświęcali dużo uwagi.

Celem kompozycji jest osiągnięcie zamierzonego efektu plastycznego poprzez umiejętne dobranie kolorów, kształtów, proporcji, faktur i położenia przedstawianych elementów, czasem na drodze porządkowania podobnych do siebie składników, a kiedy indziej poprzez zestawianie ich na zasadzie kontrastu. W kompozycji wykorzystuje się też często pewne konstrukcje znane z geometrii takie jak symetria czy złoty podział. Odpowiednie operowanie tymi narzędziami daje efekt w postaci różnych nastrojów, uczuć, przeżyć jakich może doświadczyć odbiorca - można uzyskać na przykład zarówno odczucie statyczności, porządku, równowagi, harmonii, jak i dynamiki, chaosu czy nierównowagi.

 

Złota liczbą lub złoty podział wywodzi się ze starożytnej Grecji. Jest to matematyczna zasada kompozycyjna. Złoty podział szczególnie chętnie stosowali włoscy artyści renesansowi. Wielki matematyk Luca Paciali w swoim dziele wykazał, że złoty podział moŜna wyrazić w przybliżeniu stosunkiem 8:13 lub liczbą 0,618, która wynika z obliczeń matematycznych i jest podstawą każdej poprawnej kompozycji.
Jeżeli zastosuje się złote podziały i podpodziały, kompozycja może stać się bardzo skomplikowana. Zasadę złotego podziału należy, zatem uprościć, mnożąc wymiary płótna przez 0,618. Z otrzymanych w ten sposób punktów rysuje się dwie prostopadłe linie. Złoty środek obrazu jest tam, gdzie się przetną. Tam należy umieścić centralny punkt obrazu, który najbardziej będzie przyciągać uwagę widza, czyli punkt idealny.
Posługując się złotym podziałem można otrzymać róŜne figury, które posłużą jako podstawa kompozycji. Dzieląc płótno zgodnie ze złotym podziałem na coraz mniejsze części (i mnożąc każdy kolejny odcinek przez 0,618 można narysować elegancką spiralę, przechodzącą przez złoty punkt każdego odcinka pokrywającą całą powierzchnię, na której powstanie obraz.

 

Zasadnicze typy kompozycji:
• otwarta lub zamknięta
• statyczna lub dynamiczna
• dośrodkowa i odśrodkowa
• diagonalna, horyzontalna lub wertykalna
• geometryczna lub swobodna
• symetryczna lub asymetryczna
• abstrakcyjna lub realistyczna

 

Kompozycja otwarta

 

• Daje się w wyobraźni kontynuować przestrzennie jak np. powtarzający się rytm fryzu (na zasadzie sugestii)

Kompozycja otwarta to wariant kompozycji, polegający na odbiorcy pozostawieniu dzieła sztuki pola do interpretacji. Kompozycja to w plastycznych sztukach plan elementów zestawionych ze sobą w taki sposób, aby tworzyły one harmonijną całość. Dzieło sztuki to to całościowy i syntetyczny wytwór artystyczny o ustalonym sensie, się charakteryzujący wysokimi walorami estetycznymi, piękno. Jest to specyficznej plan relacji między elementami kompozycji, poruszający wyobraźnię, sugerujący coś, co jest poza nim. Kompozycja taka przymusza klienta do dopełniania, inicjując spersonalizowany procedura współtworzenia. Przekracza tym samym ramy tradycyjnej, pełnej, zamkniętej formy.

W kompozycji otwartej elementy znajdujące się na obrazie ułożone są w ten sposób, że gdyby np. płótno zostało powiększone, to byłaby szansa na domalowanie dalszego ciągu kompozycji.

W ten sposób namalowana jest ogromna większość pejzaży.

 

W skrócie.

Chodnik, który kładziemy na podłodze z powtarzającym się wzorem, przestrzeń, która nie ma końca, fragment jakiegoś lasu, który gdzieś dalej się ciągnie, kostka brukowa, chodnikowa, ...  to kompozycja otwarta.

 

Kompozycja zamknięta

to taka, która w całości ,,mieści się" na obrazie, nie ma swojego (niewidocznego) dalszego ciągu poza jego granicami i której oś można łatwo wyznaczyć.

 

• Zwykle zrównoważona statycznie
• Tworzy wrażeniowo ograniczoną, zwartą całość, której elementy ciążą ku zaakcentowanym, kluczowym punktom układu
• Równowaga barw i brył


W kompozycji zamkniętej elementy skupione są w obrębie płótna w taki sposób, że stanowią zamkniętą całość i domalowanie czegokolwiek dalej byłoby kłopotliwe, bo cała treść obrazu została w nim zawarta. 

W skrócie.

Dywan, chustka, gdzie wzór zamknięty jest w jakiejś ozdobnej ramie, obwódce, wzorze biegnącym wzdłuż wszystkich krawędzi albo takie dobranie elementów i umieszczenie ich na obrazie, że widać je w całości i nie wiemy, co może być dalej -z prawej strony, z lewej, z góry, z dołu.

 


Kompozycje otwarta i zamknięta są wzorem „odcięcia” elementów na podobraziu. Mogą dzielić się, zatem na kolejne układy: kompozycję symetryczną i asymetryczną, statyczną
i dynamiczną, pionową i poziomą itd.

 

Kompozycje: odśrodkowa, diagonalna, dynamiczna

 

 

• Kompozycja odśrodkowa, najczęściej przekątniowa (diagonalna) – ulubiona w baroku – której dynamika ruchu pozornego rozbija jakiekolwiek, ograniczające ją ramy np. Caravaggio, Ukrzyżiwanie św. Piotra, 1601
• Kompozycja dośrodkowa kumuluje się w obrazie np. Rene Margrite, Pokój do słuchania

 

Kompozycja dynamiczna jest oparta w przeważającej części na układach skośnych i spiralnych. Wyraża ruch, pęd, wzlot, spadanie, chwilowość sytuacji.

 

Kompozycja asymetryczna, statyczna i symetryczna

 

Symetryczna kompozycja to taka, której obie połowy, po dwóch stronach prowadzonej środkiem osi symetrii są jednakowe lub bardzo do siebie podobne. Podobne układy form bardzo często znajdujemy w naturze np. kręgi rozchodzące się po tafli wody po wrzuceniu do niej kamienia, strugi deszczu itp. Lewa strona obrazu nie różni się od prawej. Tak narysowanych jest większość dzieł.

 

 

Kompozycja statyczna w sztukach plastycznych to kompozycja, w której występują aspekty nie wykazujące ruchu. Będzie to kompozycja, w której dominują aspekty pionowe i poziome.  Brak jest w tej kompozycji elementów ukośnych, bo wszystkie odchylenia od pionu są postrzegane poprzez oko ludzkie jako ruch.

Artyści renesansu i klasycyzmu, dążąc do uchwycenia prawidłowości rządzącej równowagą wewnętzną takiej kompozycji symetrycznej często opierali się na schemacie złotego podziału lub tworzyli wzorce figura piramidale. Kompozycja statyczna wyraża bezruch, spokój, trwałość, niezmienność jest oparta na liniach prostych (pionowych i poziomych).

 

 

 

Proporcja, sztuka, Kompozycja statyczna

Proporcja jest definiowana jako współgranie danych części w całości. Jest to jedno z najistotniejszych zagadnień teorii sztuki. Już w starożytności był poruszany ten sprawy. Natenczas powstała teoria pitagorejsko-platońska. Pitagorejczycy mówili o współbrzmieniu dwóch strun to rezultacie, osiągniętym, gdy dźwięków wysokości generowanych poprzez te dwie struny są od siebie oddalone w stosunku 1:2, 2:3, 3:4. Tymczasem Platon twierdził, że ta harmonia zachodzi w takim wypadku, gdy występuje trzeci element w postaci proporcji. Wszystko co dobre jest piękne, a skoro jest piękne, to jest to rezultat proporcji. Proporcje określano ciała poprzez kanony Polikleta i Lizypa. Proporcje architektury poprzez porządki architektoniczne.

 

 

• Kompozycja statyczna z dominantą środkową np. Rafael, Zaślubiny Marii

.cdn

Proporcja, sztuka, Kompozycja statycznaProporcja, sztuka, Kompozycja statyczna

 

 

Ponad to:

 

Kompozycja architektoniczna to nazwa określająca dzieło architektury, czyli sposób wzajemnego powiązania elementów tego dzieła (linii, płaszczyzn, brył, akcentów plastycznych, detali, elementów podziału elewacji itp.) tak, aby stworzyć całość zgodną z zamierzeniem twórcy dzieła.
Kompozycją urbanistyczną nazywamy proces organizowania przestrzeni zespołu urbanistycznego, bądź jego pojedynczego fragmentu. Ma to na celu znalezienie najlepszego rozwiązania pod względem użytkowym, społeczno-gospodarczym i plastycznym. Duży nacisk powinien być jednak położony na estetyczne i plastyczne walory rozwiązania. Można tu wyróżnić m.in. kompozycję urbanistyczną: geometryczną, swobodną, osiową wieloplanową.
W tej kompozycji charakterystyczny jest tzw. schemat kompozycyjny, czyli stały układ poszczególnych składników typowych dla danego stylu lub okresu architektury.
Architektoniczne schematy kompozycyjne zmieniały się w różnych epokach, będąc jedną z charakterystycznych cech stylu każdej z nich. Zależnie od charakteru schematu kompozycyjnego wyróżnia się, podobne do tych używanych w sztuce, układy kompozycyjne zamknięte, otwarte, zwarte, rozproszone.
Podstawowym elementem kompozycyjnym jest płaszczyzna obrazu, na której zachodzi proces komponowania. Format dzieła poprzez swój kształt wywiera ogromny wpływ na elementy kompozycji.


Forma, kolejny element, jest zazwyczaj rozumiana jako „zamknięcie” granic, daje bogactwo kształtów, które mogą być:
- kształtami przedmiotów materialnych,
- kształtami geometrycznymi lub amorficznymi,
- kształtami będącymi w róŜnym stopniu połączeniem powyŜszych kształtów.
Podstawowymi właściwościami form są: ciężar, wielkość oraz kierunek. Barwa dzieła jest ściśle związana z formą, która ją ogranicza. Podstawowymi właściwościami barwy mającymi znaczenie w kompozycji malarskiej są: jasność, nasycenie oraz temperatura.
Proces komponowania zaczyna się w momencie podjęcia decyzji o formacie płaszczyzny obrazu i jej proporcjach.

Format poziomy jest najbardziej zbliżony do naturalnego sposobu patrzenia na świat, wynikającego z budowy ludzkich oczu. W szkołach malarskich poziome były pejzaże, ponieważ podkreślają wagę horyzontu w kompozycji, w której przedmiotem jest krajobraz.
Format pionowy wzmacnia pionowe układy kompozycyjne. Pod względem dynamiki ten format jest uważany za aktywniejszy, pod względem temperatury za cieplejszy. Związany głownie z malarstwem portretowym.

Format kwadratowy ma najmniejszy wpływ na kompozycję, ponieważ nie ma w nim dominacji kierunków i jest uważany za obiektywny.
Format okrągły nosi nazwę tondo. Jego dynamika jest najbardziej zbliŜona do bezbarwnego ruchu. Format ten, jako punkt, zwraca na siebie uwagę i sprawia wrażenie dobrze osadzonego
w otoczeniu.


Prawidłowości rządzące rzeczywistością oraz budowa ludzkiego oka sprawiają, że zróżnicowane są także właściwości płaszczyzn w formatach.
Płaszczyzna górna sprawia wrażenie rozluźnionej, jak widziane nad horyzontem niebo. Ciężar formy umieszczonej w płaszczyźnie górnej będzie wzrastał w zależności od wysokości jej umieszczenia.
Płaszczyzna dolna sprawia wrażenie zwartej i zagęszczonej jak ziemia. Ciężar formy, którą umieszczamy na dole będzie malał im niżej ją umieścimy.
W płaszczyźnie poziomej ruch w prawo sprawia wrażenie łatwiejszego i lżejszego niż ruch w lewo.


Ciężar formy jest uwarunkowany jej wielkością i barwą. Większa i ciemniejsza forma będzie sprawiać wrażenie cięższej. Podstawowymi sposobami wiązania form jest zasada
podobieństwa i kontrastu. Podobieństwo jest także nazywane pokrewieństwem. Możemy mówić o formach podobnych, jeżeli łączy je przynajmniej jedna z właściwości: barwa, ciężar,
kierunek, ruch, wielkość oraz wewnętrzna wymowa. Formy kompozycyjne są często stosowane w układach kompozycyjnych opartych na rytmie.

Kontrast polega na tym, że wymienione wyżej cechy form mają przeciwstawne wartości: duża-mała, lekka-ciężka, jasna-ciemna itp.

W praktyce każda kompozycja zwiera w sobie formy powiązane na zasadzie podobieństwa i kontrastu.


Podstawowymi elementami komponowania form na płaszczyźnie jest osadzenie osi kompozycyjnych, zarówno tych symetrycznych jak i tych powstałych w wyniku tzw. złotego podziału.
Do podstawowych sposobów porządkowania form należy porządkowanie oparte na rytmie oraz porządkowanie hierarchiczne. Oba sposoby mogą znajdować zastosowanie w jednym układzie kompozycyjnym. Rytmiczne ma miejsce wtedy, kiedy forma powtarzana jest w różnych odstępach. W porządkowaniu hierarchicznym formy tworzą podkompozycje.
Kompozycja dzieła może być też, w tym porządku, zorganizowana dwojako: z gradientem (silnym akcentem, któremu są podporządkowane pozostałe elementy) i atonalnie (bez silnego
akcentu).
Charakterystyczny sposób łączenia elementów formalnych i treściowych dzieła jest często uznawany za wykładnik stylu epoki, kierunku w malarstwie, a nawet szkoły malarskiej.
Najważniejszą sprawą w kompozycji jest taki sposób przedstawienia, aby widz patrzył ku wnętrzu, a nie na zewnątrz obrazu, aby skupił się na najważniejszym fragmencie. Część
obrazu przyciągająca wzrok nazywa się punktem ogniskowym i nie musi znajdować się w centrum. Oko powinno spocząć na jakimś fragmencie obrazu, im bardziej przykuwa on uwagę widza tym lepiej. Najłatwiej uzyskać ten efekt przez zastosowanie perspektywy, ale kompozycje można też poprawić przez podniesienie lub obniżenie horyzontu, można też użyć
cieni, aby zwrócić uwagę odbiorcy.
Obraz zawsze opiera się na prostym schemacie kompozycyjnym, który porządkuje wszystkie elementy tematu, choćby bardzo złożonego. Schematy kompozycyjne to punkt wyjścia do dalszej pracy.
W kompozycji wyśrodkowanej artysta określa przestrzeń poprzez kolor i sposób rozłożenia kształtów wielkości wokół centrum kompozycji. Linie kompozycyjne nie oddalają się, jak w rysunku perspektywicznym, lecz tworzą projekt powierzchni. Jednocześnie centrum kompozycji może być tak bogate, że będzie wywoływało złudzenie przestrzeni. Do tej małej kompozycji można dodać kolory i słabiej określone kształty, tworzące jej otoczenie.
Kompozycja trójkątna należy do najdoskonalszych, pozwala, bowiem zrównoważyć poszczególne kształty. Można stosować ją rysując ludzkie ciało. Nadaje się też do komponowania martwych natur o wielu elementach. Schemat ten pozwala uzyskać wyważoną symetrie pomiędzy formami, spoczywającymi na szerokiej podstawie i wznoszącymi się ku górze kompozycji, czyli ku wierzchołkom trójkąta.
Schemat w kształcie L nadaje się do każdego rodzaju malarskiego. Pociąga on za sobą układ poziomy u podstawy obrazu, połączony z pionowym elementem, który nie zamyka kompozycji pozostawiając jeden wolny kraniec.
Równowagę kompozycji owalnej tworzy się gęściej grupując elementy lub obiekty głównego motywu. Zamiast wywaŜonej geometrycznie przeciwwag mamy do czynienia z masą wpisaną w owal. To schemat bardzo dynamiczny, choć nadaje się tez do martwych natur, bo dobrze pasują teŜ do niego zaokrąglone kształty owoców i salaterek. Można stosować go także przy pejzażach, których linia brzegowa współgra z krawędziami owalu.
Kompozycja wzdłuż fryzu ma kształt paska, jest dłuższa niż szersza. Świetnie nadaje się do martwych natur, choć pojawiają się często również w pejzażach szerokim horyzontem.
Naturalnie kompozycję taką najlepiej stosować w połączeniu z formami poziomymi i motywami odznaczającymi się pewna regularnością wymiarów i kształtów, aby elementy obrazu tworzyły pas lub cykl.


Rytm kompozycji decyduje o tym, czy obraz jest interesujący. Nie zależy od tematu i potrafi uatrakcyjnić każdą formę niezależnie od głównego motywu. Kompozycja jest rytmiczna, jeśli jej kształty i wymiary harmonijnie ze sobą współgrają. Rytm obrazu może wynikać z intuicyjnej interpretacji przyrody. Może być również wynikiem przemyślanych obliczeń, które łączą wielkości z kierunkami linii. Ogólnie rzecz biorąc interpretacja rytmiczna opiera się na trzech technikach kompozycyjnych: powiększaniu, zmniejszaniu i eliminacji niektórych cech dostrzegalnych w przyrodzie. Cechy te mogą wiązać się z wielkością, kolorem, linią, kształtem lub światłem. Wybór metody zaleŜy przede wszystkim od pierwszego wrażenia, jakie wywrze oglądany obraz. Jeśli jest na tyle interesujący, że warto nad nim pracować artysta powinien go wyrazić wzmacniając ważne cechy, pomniejszając drugorzędne i odrzucając niepotrzebne. Najważniejsze, aby emocje twórcy były widoczne i przemawiały do widza.
Każdy temat malarski można rozpatrywać w kontekście płaszczyzn, które w rzeczywistości są elementem kompozycji, tworzącymi strukturę dzieła. Kontrasty miedzy płaszczyznami wywołują złudzenie przestrzeni, odległości i głębi.
Obraz jest zawsze dwuwymiarowy i na tym podstawowym założeniu opierają się artystyczne możliwości jego autora. Płaszczyzny dwuwymiarowe można malarsko wykorzystać. Jeśli umie się przełożyć motyw główny na mniej lub bardziej złożone relacje między rozmaitymi płaszczyznami, to potrafi się tym samym stworzyć prawdziwe malarskie wcielenie tematu.

Dowolny temat możemy przestawić jako układ płaszczyzn kolorystycznych o różnym natężeniu. Niektóre obszary kolorystyczne pojawiają się przed lub poza nimi. Jedne są w tle, inne się wyróżniają. Wynika to z kontrastu pomiędzy nimi, który może być dwojakiego rodzaju: tonalny, czyli walorowy (kontrast między jaśniejszym a ciemniejszym) i kontrast tuszu, bądź koloru. Artysta rozmieszcza te kontrasty, aby uzyskać wraŜenie głębi, bardziej intensywne lub łagodne, zależnie od tego, jak malarz jest wrażliwy na odległości, tworzone przez plamy koloru nałożone w pewien sposób na płótno.
Aby powstała spójna przestrzeń, poszczególne płaszczyzny powinny się oddalać – rozpoczynać się na pierwszym planie i znikać w kierunku tła. Im bogatszy jest efekt oddalania się  płaszczyzn, tym delikatniejsze są kontrasty miedzy nimi, bowiem każdy kontrast odpowiada gwałtownemu przeskokowi odległości.
Atmosfera obrazu zależy bezpośrednio od ułożenia płaszczyzn kompozycyjnych. Aby powstała atmosfera między płaszczyznami muszą istnieć przejścia, które się tworzy dopasowując odcień miedzy dwoma planami tak, aby jeden wynikał z drugiego. W ten sposób kompozycja zyskuje atmosferę.
Kompozycja pejzażu ze szkiców opiera się na linearnym spojrzeniu na temat. Artysta wyodrębnia światła i cienie, a także indywidualne elementy obrazu, poszukując tworzących je linii. Natomiast komponowanie z mas oznacza postrzeganie całości jako skupisk świateł i cieni oraz ogólnych brył, bez szczegółów i linii. Chcąc uporządkować czy też doprowadzić do równowagi masy lub płaszczyzny kompozycji, trzeba pamiętać o kilku czynnikach: względnych wielkościach elementów, dzielących je odległościach i o różnym nasileniu oświetlenia każdego z nich. Wszystkie czynniki są ze sobą związane. Równowaga nie oznacza bezruchu i niezmąconego spokoju. Czasami trzeba nawet nieco ją zburzyć, aby kompozycja ożyła i stała się ciekawa.
Sztuka walorowa opiera się na przejściach tonalnych między światłem, a cieniem, niezaleŜnych od tego, czy pracuje się jednym kolorem, czy ograniczoną gamą barw. To walory sugerują odległość i budują kontrasty niezbędne w każdej dobrej kompozycji. Walory to stopnie światła i cienia, możną je stosować od szarości (biel i czerń to przeciwstawne krańce skali szarości), jak i do kolorów, bowiem kolory także mają różne odcienie, są rozmaicie oświetlone lub zacienione. Mówiąc o obszarach jasnych i ciemnych, a także plamach koloru, również mamy do czynienia ze światłem, dlatego stosowanie waloru oznacza prace ze światłem. Obraz będzie wydawał się świetlisty, jeżeli prawidłowo rozmieści się na nim wartości.
Walory jasne i ciemne, mocno skontrastowane albo połączone łagodnymi przejściami pomagają określić formy i umieścić je w przestrzeni. Aby zasugerować odległość, często wystarczy po prostu nałożyć obszar jasnego koloru na obszar barwy ciemnej.
Wzór, jaki tworzy światło padające na obiekty, to jeden z najważniejszych elementów kompozycji. Technika światłocienia sprawia, że efekty świetlne zaczynają grać pierwszorzędną rolę, przytłaczając inne czynniki, takie jak kolor. Dramatyczne efekty i siła plastyczna światłocienia powodują, że jest to jedna z najciekawszych technik kompozycji artystycznej.
W kompozycji światłocieniowej chodzi przede wszystkim o to, aby obraz przykuwał uwagę sposobem modelowania, czyli logicznym rozplanowaniem dokładnie określonego oświetlenia, światła jednego rodzaju, które pada na każdy obiekt w pejzażu tak, że istnieje zarówno punkt najsilniej oświetlony jak i obszar zupełnie ciemny.
Malarz musi wybrać (zgodnie z tematem obrazu) podstawowy kolor, na którym rozwinie światłocień. Nakładając formy ciemne na jasne, leżące z kolei na ciemnym tle, uzyskamy efekt parawanu, który tworzy głębię kompozycji światłocieniowej. Parawany takie są niezbędne przy przejściach od światła do ciemności.
Kolory i kształty są w kompozycji ściśle związane. Zmiany kształtu powodują zmiany koloru, ponieważ nowe wielkości sprawiają, że barwy wyglądają inaczej. Kolor z kolei wpływa na określanie kształtów. Należy, więc dążyć do zrównoważenia obu tych czynników.
Kolor podlega prawom, których malarz nie może zignorować. Pracując nad dowolnym obrazem należy brać pod uwagę związki między kolorami, ich zgodność lub niezgodność, a także możliwości harmoniczne poszczególnych gam kolorystycznych.
Początkiem kompozycji zawsze jest szkic, chociażby wykonany w myślach, jako przybliżony zarys ogólnych cech tematu. Artysta – zanim zacznie malować nie tylko wyobraża sobie, ale rysuje szkice, aby uchwycić pierwsze wrażenie. Szkic i ten z natury i ten zaaranŜowany to prawdziwe studium kompozycyjne.
W drodze od pomysłu do ukończonego dzieła artyści stosują rozmaite metody pracy. W zależności od epoki, stylu i techniki malarze wykorzystywali różne sposoby, które jednak łączyły wstępny szkic, studium kompozycyjne, zawierające mniej lub więcej szczegółów, czasem wykonywane za pomocą różnych przypadków.
Istnieje metoda tak stara jak malarstwo, która pozwala przenieść szkic na płótno, wiernie odtwarzając proporcje. To tradycyjny system, który polega na tym, że na szkicu rysuje się siatkę, którą potem przerysowuje się na płótnie, papierze lub innym podłożu, ale powiększoną w tych samych proporcjach.
Również fotografie i skorzystanie z dobrej kompozycji innego malarza są często wykorzystywane przy tworzeniu dzieła plastycznego.

 

Pytania sprawdzające
Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy cokolwiek zostało w Twojej głowie po przeczytaniu powyższego tekstu.
1. Jakie jest zastosowanie elementów kompozycyjnych?
2. Na czym polega tzw. złoty podział?
3. W jakim celu stosuje się regułę złotego podziału?
4. Wymień przeciwstawne rodzaje kompozycji?
5. Jakie są cechy kompozycji otwartej?
6. Czym charakteryzuje się kompozycja symetryczna?
7. Jakie są podstawowe właściwości form?
8. W jaki sposób uzyskać równowagę kompozycyjną?
9. O czym decyduje rytm kompozycji?
10. Na czym opiera się sztuka walorowa?

 

 

 

 

źródła: wikipedia, czarweb

  • Weżmy np. kilka pręcików i parę czopków. Nazwijmy je komórkami światłoczułymi po czym umieśćmy w siatkówce oka. Po co? - żeby zobaczyć kolory tęczy.

  • Pręcikiom damjy wrażliwość na natężenie światła, zaś czopki podzielmy na trzy grupy i niech każda z tych grup będzie odpowiedzialna za postrzeganie jednego z zakresu barw - niebieskiej, zielonej i czerwonej. Czopków jest tak dużo i upakowane są tak ciasno, że jedne drugim troszkę wchodzą w paradę (zakresy ich kompetencji zachodzą na siebie) więc dzięki tej ciasnocie możliwe jest widzenie wszystkich barw..

Download Full Premium themes - Chech Here

София Дървен материал цени

Online bookmaker Romenia bet365.ro